Parijs - Nice

Parijs-Nice is een meerdaagse wielerwedstrijd, die sinds 1933 in het voorjaar gereden wordt. De eerste edities werden georganiseerd onder namen als Les 6 jours de la route en Paris-Mediterrannée.

In 1951 wordt de koers omgedoopt tot Paris-Côte d’Azur, en vanaf 1954 heeft het zijn huidige naam (met uitzondering van de editie Paris-Nice-Rome in 1959). Het is de eerste belangrijke etappewedstrijd van het voorseizoen.

Parijs-Nice wordt vaak gezien als voorbereiding op de voorjaarsklassiekers met als aanvang Milaan-San Remo een week na het einde in Nice. Het is een wedstrijd waar zowel typische specialisten van het klassieke werk, zoals in het verre verleden Fred De Bruyne en later Seán Kelly, maar ook ronderenners als Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Joop Zoetemelk en Laurent Jalabert zich lieten zien door drie of meer keer te winnen. Het is een wedstrijd voor de complete renner.

Omdat de ronde naar het zuiden leidt, is de bijnaam van Parijs-Nice de rit naar de zon of koers naar de zon. In 1959 werd de etappewedstrijd gereden tussen Parijs en Rome. Recordhouder is Sean Kelly met 7 overwinningen op rij. Parijs-Nice maakte sinds 2005 deel uit van de UCI ProTour. Vanaf 2011 behoort hij tot de UCI World Tour.

De wedstrijd start de laatste jaren bijna nooit meer in Parijs zelf, maar in een nabijgelegen stad of een van de voorsteden van Parijs. Wel wordt altijd op dezelfde plek gefinisht; de Promenade des Anglais in Nice.

De laatste etappe is vaak nog een lastige doordat er een aantal heuvels in de omgeving van Nice moet worden beklommen, zoals de Col d'Eze. In maart 2003, eiste Parijs-Nice een dode; Andrei Kivilev overleed in het ziekenhuis aan de gevolgen van een valpartij. Kivilev droeg bij zijn val geen helm en de UCI besloot daarom om helmen vanaf dat moment te verplichten. Aleksandr Vinokoerov, een vriend en landgenoot van Kivilev, wist uiteindelijk de ronde te winnen en droeg zijn zege op aan zijn overleden kameraad.